Mieszanie środków ochrony roślin

Komentarze (0) ochrona roślin, walka z chorobami, walka z chwastami, walka ze szkodnikami

Przy sporządzeniu mieszaniny środków ochrony roślin z innymi składnikami, np. z nawozem płynnym, ważna jest kolejność ich mieszania oraz niedopuszczenie, aby ciecz uległa rozwarstwieniu lub wytrącił się z niej osad. Dlatego ciecz użytkową należy sporządzać bezpośrednio przed wykonywanym zabiegiem, gdyż dłuższy odstęp pomiędzy mieszaniem składników, a zabiegiem może doprowadzić do nieprzewidzianych reakcji chemicznych.

Jeśli mamy wątpliwości, to bezpieczniej jest wykonywać próby w małych pojemnikach na trwałość roztworu, jego pienienie i ewentualne wytrącanie się osadów. Najlepszym sposobem na zabezpieczenie się przed wytrącaniem osadów jest łączenie sporządzonych uprzednio wodnych roztworów składników. W tym celu przygotowuje się osobno wodny roztwór mocznika, wodny roztwór nawozów mikroelementowych i wodny roztwór środków ochrony roślin. Wiele uzupełniających informacji na temat kwestii związanych z bezpieczeństwem podczas sporządzania cieczy opryskowej i samego oprysku znajdziecie tutaj: „Bezpieczeństwo rolników podczas pracy”.

Kolejność mieszania

Przygotowując ciecz roboczą, należy zachować kolejność działania i mieszania poszczególnych składników.

Jako zasadę przyjmuje się następującą kolejność mieszania składników:

  • wlanie wody do zbiornika (około połowy pojemności),
  • dodanie rozpuszczonego uprzednio mocznika,
  • dolanie płynnego lub rozpuszczonego wcześniej nawozu mikroelementowego,
  • dodanie roztworów środków ochrony roślin,
  • dopełnienie wodą zbiornika do wymaganej pojemności.

Po pierwszym wlaniu wody do zbiornika należy uruchomić mieszadło, aby ciecz przez cały okres jej sporządzania była mieszana.

Jeszcze raz należy podkreślić, że środek ochrony roślin dodaje się jako ostatni, a w przypadku, gdy jest to kilka preparatów, należy przestrzegać kolejności wg form użytkowych, to znaczy:

  • najpierw zawiesiny,
  • następnie emulsje,
  • a na końcu roztwory.

Ważne jest, aby wstępnie rozpuszczone roztwory środków ochrony roślin były dodawane powoli, co powinno pozwolić uniknąć wytrącania się osadów lub kłaczenia roztworu.

Kolejność dodawania środków ochrony roślin wg najważniejszych form użytkowych jest następująca:

  • WP – proszek do sporządzania zawiesiny wodnej,
  • WG – granule do sporządzania zawiesiny wodnej,
  • SC – koncentrat w postaci stężonej zawiesiny,
  • CS – zawiesina kapsuł,
  • SE – zawiesino-emulsja,
  • DC – koncentrat dyspergujący.

Trwałość emulsji jest następująca:

  • EC – koncentrat do sporządzania emulsji wodnej,
  • EW – emulsja, olej w wodzie,
  • SE – zawiesino-emulsja,
  • EO – emulsja wodna w oleju.

Negatywnym efektem trwałości zawiesin jest aglomeracja cząstek, flokulacja (kłaczki, grudki), opadanie cząstek i przejaśnienia zawiesiny (niejednorodności). W przypadku emulsji są to: brak jednorodności, przejaśnienia, wydzielanie się oleju, śmietanki, osadu, zagęszczanie na dnie lub górze zbiornika oraz zwarzenie emulsji.

Skuteczna ochrona upraw ma swój początek w laboratorium. © thinkstock.com

Jakość i temperatura wody

Zawiesiny i emulsje sporządza się na standardowej wodzie o określonej twardości, którą określają stężenie soli wapnia, magnezu i innych jonów metali. Twardość wody ma duży wpływ na napięcie powierzchniowe, a im większe napięcie powierzchniowe, tym trudniej zwilżyć pokrytą powierzchnię roślin. Najlepiej wykonać analizę wody przeznaczonej do zabiegów, używając do tego specjalnych testerów lub oddać próbkę do wyspecjalizowanych laboratoriów, np. stacji chemiczno-rolniczej.

Jeżeli łączna zawartość jonów wapnia, magnezu i sodu nie przekroczy 200 mg/l, a zawartość żelaza mieści się w zakresie 1 mg/l, to można bez obaw użyć takiej wody.

Woda zdatna do sporządzania cieczy i krótkiego przetrzymywania (do 24 h) środków ochrony roślin w zbiorniku opryskiwacza powinna być kwaśna, o pH 4-6. Bardziej miękka woda zdatna do przygotowywania cieczy z większością preparatów i przetrzymywania roztworu w zbiorniku nie dłużej niż 2 h powinna mieć pH 6,1-7,0. Powyżej pH 7 zaleca się wodę do stosowania środków buforujących lub kondycjonera. Kondycjonery stosuje się w przypadku wody o podwyższonej zawartości związków mineralnych (woda twarda) lub w przypadku konieczności obniżenia pH roztworu. Środki te, oprócz kondycjonowania wody twardej i środków buforujących pH, zawierać mogą azot amoniakalny, który zwiększa pobieranie środków ochrony roślin przez roślinę. Niektóre ośrodki badawczo-rozwojowe wskazują, że najlepszy odczyn mieszaniny powinien wynosić pH 7,0, ale do przyjęcia jest zakres pH 4-9.

Ważna jest również temperatura wody, która nie powinna być niższa niż 10oC. Jednak należy zaznaczyć, że podczas rozpuszczania niektórych składników zwiększa się temperatura, np. siarczanu magnezu, gdyż jest to proces egzotermiczny, a niektórych – zmniejsza, np. podczas rozpuszczania mocznika, gdzie zachodzi proces endotermiczny.

Mieszanina nie powinna się pienić, gdyż efektem negatywnym jest trudność w przygotowaniu cieczy użytkowej, wydostawanie się części cieczy na zewnątrz zbiornika opryskiwacza oraz niejednorodność cieczy użytkowej.

Po zabiegu wskazana jest obserwacja roślin pod kątem występowania plam i nekroz (obumieranie) lub poparzeń bądź zmian w wybarwieniu lub morfologicznych.